Bu kadar yorulmuş, hırpalanmış olduğumun farkında değildim. Dünyamı aydınlatmak için yarattığım sahte güneşin sönmesinden beri üşüyen kemiklerim, kaslarım sızlıyor. Yüzümü gören insanlar için büyük bir enerji kaynağı olan güneşimin, sadece karanlıkta fark edilen gerçek yüzünün, aslında üşüyen bir kız evladı gibi titrek ve tükenmek üzere olan bir mumdan ibaret olduğunu bilmek, sızılarımı daha da derinleştiriyor. Ruhum, bedenimi yerinden kıpırdatabilecek kadar kudrete sahip değil. Acıdan uyuşan beynim, boşlukta acısız sızısız bir mekân ararken; gerçeklikte mum, ışığını usulca bilinmeyen düşmana teslim ediyor! Biliyorum, dahası yok…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder